Doorgaan naar hoofdcontent

Ontluistering

Een typisch Drentse gewoonte waar ik maar moeilijk aan kan wennen is dat je buren door de achterdeur binnenkomen. In ons geval is de achterdeur meteen toegang tot de woonkamer en ik zit met mijn rug er naar toe.
WAZDAT? vraagt mijn buurvrouw. Op de tafel ligt Madelief. Haar vlasblonde pruikje moet onberispelijk schoon blijven en wordt tot het laatst weggehouden van alles wat er hier over de tafel gaat, waardoor het wel lijkt alsof ze net ontslagen is uit het ziekenhuis. Haar linkerarm heeft nog geen tricot overtrek en bungelt met een enkele speld aan de romp. Haar voeten zitten bij haar oren (Madelief is zo lenig!). Haar gezicht is nog helemaal "kaal". Het is het stadium dat er alleen nog maar met de moed der wanhoop gebikkeld wordt. Ik weet uit ervaring dat dit meisje er over een poosje echt heel lief uit gaat zien maar zoals steeds heb ik in dit stadium sterk mijn twijfels over waar ik mee bezig ben. Bovendien zijn het steeds nieuwe en aangepaste technieken. Hoe kan ik dan ook maar iets zeker weten? Ik kan alleen maar werken en doorzetten. Ik buig mij over mijn onderdelen en als ik opkijk is de dag voorbij.
O, dat wordt een nieuwe pop, zeg ik achteloos en stuur een beetje gegeneerd de aandacht een andere kant op.
Nee, een pronkstuk is het nog niet.    ðŸ˜©
Maar eindelijk wél een meisje.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Novemberkind

Een robuust manneke is het geworden, groter dan zijn broertjes en zusjes en een echte zwaargewicht.  Toch is ook dit weer een dromertje, vol fantasie en open naar de wereld om hem heen. Met zijn gevoerde laarsjes aan kan dit meneertje wel wat  hebben van de winter.
2 reacties
Meer lezen

Pierewietje 4

Het zijn zachte diertjes, deze Pierewietjes, en erg verlegen. Ze laten zich niet makkelijk fotograferen. Maar vandaag hadden we geluk. We kwamen zomaar twee kleintjes tegen.
2 reacties
Meer lezen

Pietertje

    Dit allerliefste eendenkuiken spettert samen met zijn broertjes en zusjes in een lange rij achter moeder aan. Moeder is heel trots op haar kindjes en leert ze alles wat eendenkuikens behoren te weten. Vooral moeten ze netjes in de rij blijven en héél dichtbij. Als het donker wordt zitten ze fijn met het hele clubje onder moeders vleugels wat te dommelen en te doen. Soms geeft er eentje een piep en dan piept een broertje of zusje terug: “Piep piep, ik ben hier”. “Piep piep, ik ben hier ook”. Pietertje geeft ook een piep, en dan weet moeder: dit is Pietertje. We zijn compleet. En dan gaan ze allemaal lief slapen. Dit eendenkuiken is 15 centimeter hoog en heel zorgvuldig en liefdevol handgemaakt van synthetisch materiaal. Zijn vachtje is van een heel bijzondere, mooi dichte kwaliteit, niet te vinden in mohair of alpaca. Snavel en pootjes zijn van polimeerklei gemaakt. De pootjes hebben zwemvliesjes en kleine nageltje. Het lijfje is verzwaard met een klein zakje zand en binnen...
Een reactie posten
Meer lezen